Een zinderende finale waar alles in zat, een finale zoals een finale behoort te zijn, tot aan de laatste partijen spannend en nog kans op het kampioenschap kunnen maken. Met veel hoogte en dieptepunten, warmte, rare fouten en een koude oorlog.

Het toeval wilde dat we in de allerlaatste competitiewedstrijd tegen het gelijkwaardige ENPS mochten spelen, nummer 1 tegen nummer 2, OT3 moest winnen omdat ENPS 2 bordpunten meer had. Zij hadden aan 4-4 genoeg.

De voorbereiding was goed, iedereen was goed gemotiveerd, veel geoefend, we hadden zelfs een schaakavondje met Manuel Bosboom weten te organiseren om ons wat extra steun te geven.Het was uitstekend voor de teamgeest.

De teamleider van ENPS wachtte nog even met het doorgeven van de opstelling tot iedereen er was. Hun sterkste speler, Bert Wijchgel had op de ENPS site al aangegeven dat hij graag tegen een sterke tegenstander wilde spelen, de meeste clubs offerde een mindere speler op omdat hij eigenlijk te sterk is voor deze klasse. Iets wat ik dus ook van plan was. De teamleider vroeg al aan mij tegen wie hij speelde, ik liet weten dat dit een verrassing is, hij rook waarschijnlijk onraad en in samenspraak met Bert Wijchgel werden bord 1 en 3 verwisseld.

Van te voren was het eigenlijk niet de vraag wie er ging winnen, maar met hoeveel we gingen winnen. De Amstel had de voorgaande 4 externe wedstrijden met 6-2 verloren. Voor het bordsaldo was het voor ons van belang om met een monsterscore te gaan winnen.

De hoogmoed pakte anders uit. Ikzelf was de eerste schuldige. Na een kwartier en 9 zetten verder had ik al verloren. In het voor mij favoriete Koningsgambiet werd ik de les gelezen na een vreemde verdediging van mijn tegenstander. Ik dacht na 4 zetten al een pion te hebben gewonnen. Ik had mij nog wel voorbereid.

Een flinke domper als je een kleine hoop op 8-0 hebt.

 

Op voorhand een mooie avond waar we naartoe hadden geleefd. De één kwam lopend, de ander op de fiets, de ander met de auto, zelfs iemand kwam met het vliegtuig, bijzonder maar om kwart voor 8 was iedereen keurig aanwezig.

Marcel viel dit keer in op bord 8 omdat Veerle helaas wegens ziekte verstek moest laten gaan. Terwijl Marcel nog bezig was om de Twitter fans tevreden te stellen bleek van hem en zijn tegenstander de Koning en Koningin verwisseld te zijn, na 6 zetten werd dit pas opgemerkt. Met instemming van beide partijen werd dit tussentijds weer rechtgezet. Helaas een paar zetten later trapte Marcel in een valletje en zijn tegenstander kon een stuk winnen. Marcel liep nu achter de feiten aan en helaas moest hij als eerste opgegeven.

Peter, net terug uit Zwitserland op bord 3 had een zware maar mooie partij. Door omstandigheden moest Peter helaas het lokaal verlaten. 2-0.

Hans Koonings op bord 2, deze man wordt elke week en zeker bij externe wedstrijden tot op het bot gemotiveerd door zijn vrouw/partner. Ik mocht zelf aanhoren dat zijn vrouw elk artikel van Oosten-Toren leest en zeer enthousiast meeleeft. En een nederlaag is echt niet prettig in huize Koonings. Hans won wederom weer grandioos. 2-1 voor Caissa.

Frank had een prachtige partij, het Mora gambiet had Frank uit zijn hoofd geleerd en dat wierp zijn vruchten af. Frank stond heerlijk en eigenlijk totaal gewonnen. Helaas zette hij zijn eigen stukken een beetje vast en wist niet hetgeen te bereiken waar we op gehoopt hadden. Ieder nog twee torens en Frank met een loper voor tegen 3 verbonden pionnen, remise was dan ook in deze stelling terecht. 2,5-1,5.

Ikzelf had een zware partij, de hele partij stond het wel redelijk gelijk, ik zag niet hoe ik er doorheen moest komen. In het eindspel zag ik kleine kansjes en na een onduidelijke zet van de tegenstander wist ik het hem moeilijk te maken. Ik won 2 pionnetjes, wist de dames te ruilen en rustig naar een gewonnen stelling te gaan. 2,5-2,5 met nog 3 borden te gaan. Het zag er goed uit.

Mike, die zijn debuut maakte, speede een solide partij, wist 1 pion voor te komen en wist deze de hele wedstrijd te consolideren, hij moest gewoon winnen. Dat deed hij ook en wel met verve. Keurig gespeeld, 2,5-3,5.

Pieter had een hele lastige partij, zijn tegenstander was meer dan goed. Na een boeiende partij met ongelijke lopers was er geen doorkomen aan. Remise 3-4.

En dan Ruben op bord 6. Hij stond 2 pionnen achter maar wist met fantastisch spel die pionnen terug te winnen, had aanvalskansen en ik had er het volste vertrouwen in. In het voorbijgaan complimenteerde ik hem en zei dat remise al genoeg was. Ondanks dat hij meer tijd gaf hij heel onnodig een stuk weg. Veel mensen erom heen, was het de spanning? Helaas helaas, daarna wist zijn tegenstander het karwei af te maken. 

Het was toch een avond met boeiende schaakpartijen. Eindstand 4-4, de volgende keer dient er weer gewonnen te worden.